ページ1:

3. การเปรียบเทียบความคล้ายคลึงและความแตกต่างทางวัฒนธรรม
วัฒนธรรมในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้มีทั้งส่วนที่หล่อหลอมเข้าด้วยกันจนเป็นเอกลักษณ์
จองภูมิภาค และส่วนที่มีความเฉพาะตัวของแต่ละท้องถิ่น ดังนั้
ด้านอาหารการกิน (ความเหมือนในความต่าง): ทุกประเทศในภูมิภาคนี้มี "ข้าว" เป็น
อาหารหลักเหมือนกัน และนิยมใช้เครื่องเทศ พริก และกะทิในการปรุงอาหาร แต่จะมี
ความแตกต่างกันที่วัตถุดิบเฉพาะถิ่น เช่น ไทยและลาวนิยมปลาร้า พม่ามีโมฮังกา
(ขนมจีนน้ำยาปลา) ส่วนเวียดนามโดดเด่นเรื่องการใช้ผักสดและเมนูเส้นอย่างเฝอ
ด้านการแต่งกาย: ในอดีตทุกชาติมีความคล้ายคลึงกันคือการนุ่ง "ผ้าผืนเดียว" (เช่น ผ้าซิ่น
โสร่ง หรือโจงกระเบน) เนื่องจากสภาพอากาศที่ร้อนชื้น แต่ปัจจุบันมีความแตกต่างกัน
ชัดเจนตามชุดประจำชาติ เช่น ชุดอ่าวหญ่าย ของเวียดนามที่มีอิทธิพลจากจีน หรือ ชุดบา
ติก ของอินโดนีเซียและมาเลเซียที่มีลวดลายเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว

ページ2:

ด้านภาษาและวรรณกรรม: ภูมิภาคนี้มีความหลากหลายทางภาษา (พหุภาษา)
เช่น กลุ่มภาษาไท (ไทย-ลาว) กลุ่มภาษาออสโตรนีเซียน (มาเลย์-อินโดนีเซีย)
อย่างไรก็ตาม หลายประเทศมีรากศัพท์มาจาก ภาษาบาลี-สันสกฤต เหมือนกัน
เนื่องจากการรับอิทธิพลจากศาสนาพราหมณ์-ฮินดูและพุทธ ทำให้มีวรรณคดีร่วม
กันอย่างเรื่อง "รามเกียรติ์" ที่ปรากฏอยู่ในหลายชื่อเรียกตามแต่ละประเทศ
ด้านงานสถาปัตยกรรมและนาฏศิลป์: ส่วนใหญ่มีจุดร่วมคือการสร้างที่อยู่อาศัย
แบบ "บ้านยกพื้นสูง" เพื่อป้องกันน้ำท่วมและระบายอากาศ ส่วนงานศิลปะและ
การร่ายรำาจะเน้นความอ่อนช้อย แต่จะมีเอกลักษณ์ต่างกันตามความเชื่อทางศาสนา
เช่น สถาปัตยกรรมทรงพุ่มข้าวบิณฑ์ของไทย หรือมัสยิดหลังคาทรงโดมใน
ประเทศที่นับถือศาสนาอิสลาม