ページ1:

ความหมาย
กวีโวหาร หรือ รสวรรณคดี
ถ้อยคํา สํานวน ท่วงทํานองเรือ อา
ภาษาที่ใช้ในการแต่ง คำประพันธ์ร้อย
กรองเมือสือเนือความให้เกิดความ
งดงาม ความรู้สึกหรือจิตกานและใช้
ภาษาแบบวรรณศิลป์ เช่น การเล่นเสียง
การเล่นค้า ใช้โวหารภาพพจน์ในแบบ
ต่างๆ
นิโรธวาทัง
นิโรธวาทัง ได้แก่ ถ้อยคำที่แสดงความโกรธ
ตัดน้อ ประชดประชัน เปรียบเปรย แสดงอารมณ์
รักระดนแค้น
ตัวอย่างเช่น
จาก ไม่เหลือ หัวใจที่มีคงสลาย
อยากจะบอกเธอกับนาย
ว่าจะไปตายที่ไหนไป
จะไปลงนรกก็ไป
เสาวรจน
เสาวรจนี คือ บทชมโชมหรือความงาม
ส่วนใหญ่จะเป็นการชมความงามของตัวละคร
ตัวอย่างเช่น
ดูผิวนวลละอองอ่อน มะลิซ้อนดูดำไปหมดสิ้น
สองเนตรงามกว่ามฤคิน นางนี้เป็นปิ่นโลกา
งามโอษฐ์ดังใบไม้อ่อน งามกรดังลายเลขา
งามรูปเลยสรรขวัญฟ้า งามยิ่งขุนผาแบ่งบาน
กวีโวหาร
นารีปราโมทย์
นารีปราโมทย์ คือ บาเกี๊ยวบทโอ้โลม เป็น
บทที่แสดงความรักใคร่ หรือพูดโอ้โลมให้
อีกฝ่ายหนึ่ง นชอบเกิดความพอใจ
ตัวอย่างเช่น
"ก่อนว่ารักเพียงความฝัน
กลับได้พบเมื่อเธอเข้ามา จับมือเธอ
ซบลงตรงข้างกัน ขออยู่อย่างนั้น
เหมือนเวลาไม่หมุนไป
สัลลาปังคนิสัย
ลัลลาบังคนิสัย คือ บทโศกบทคร่ำครวญเสียใจ
ทําให้ผู้อ่านเกิดความสะเทือนใจ เกิดความโศก
เศร้าคล้อยตามไปด้วย เมื่อ "พระนางมัทรี"
ทรงทราบว่า "พระเวสสันดร" พระราชทานสอง
กุมารให้ "ชูชก" เสียพระทัยถึงกับสลบไป
พระเวสสันดรทรงครวญว่า
1
โภควิน ระวังนาม ม.4/16 เลขที่ 10